@KANTAMET

กำลังสร้างอยู่ สร้างก่อนจะหมดเวลา แล้วหลงลืมว่าชาต...

2010-08-28T13:29:05.411+07:00

กำลังสร้างอยู่ สร้างก่อนจะหมดเวลา แล้วหลงลืมว่าชาตืหน้าต้องทำอะไร
แล้วก็วนเวียนไปเรื่อยๆจนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมาสนใจสัจธรรมตัวเดิมเดียวกันนี้ และรู้ว่าเป็นที่สุดของคำตอบที่จะไม่ต้องเกิดมานั่งคิดว่าจะทำอะไรดีอีก

ขอบคุณ

ขอให้มีความสุข:)

2010-07-20T23:10:44.501+07:00

ขอให้มีความสุข:)

(^^)b

2010-07-02T16:04:42.556+07:00

(^^)b

จิตเป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง กรรมที่ทำจะเป็นแดนเกิด...

2010-05-12T08:47:22.278+07:00

จิตเป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง
กรรมที่ทำจะเป็นแดนเกิดให้ไปอยู่ตามสภาพแวดล้อมที่ทำมา ซึ่งแดนเกิดนี้ทั้งจะเป็นที่รับผลและรักษาเส้นทางเดิม
เช่น ดารา นักร้อง ที่พูด ที่กล่อมให้คนหลงก็เพราะจิตมีพื้นราคะ โมหะมาแต่เดิมก่อน เมื่อพูด ชักจูงคนให้หลง ผลก็คือจะยื่งทำให้จิตมีความหลงมากขึ้น
หรืออย่างผู้นำการชุมนุมต่างๆที่พูดโน้มน้าวให้ผู้อื่นมีความโกรธแค้นต่างๆ ก็เพราะมีพื้นจิตเป็นแบบนั้น เมื่อกระทำกรรมใหม่นั้นแล้วก็มีผลให้จิตเร่าร้อนด้วยโทสะหนักกว่าเดิม
หมั่นสังเกตุเข้ามาที่ตนเองบ่อยๆ จะเห็นลักษณะของจิต
โมหะจะมัวๆ
ราคะจะเยิ้มๆ
โทสะจะร้อนๆ
กิเลสทุกตัวให้ผลอย่างเดียวกันคือให้โทษทำให้จิตไม่เห็นตามจริง
กิเลสยิ่งน้อยยิ่งเห็นตามจริงได้มาก

ถ้ารู้ทันกิเลสมากๆไม่หลงทำตามก็ขัดจิตใจให้สะอาดขึ้นทีละหน เห็นทุกอย่างตามความเป็นจริงมากๆว่ามันเป็นไตรลักษณ์
ก็จะไม่หลงพูดตามกิเลส และคำที่พูดจะ”พูดตรงตามจริง พูดถึงสิ่งที่ถูกตรง และเป็นไปได้”

แต่ไม่ว่าอย่างไรกฎธรรมชาติจะบังคับให้เรารับผิดชอบต่อคำพูดของเราทุกคำ ไม่ว่าเราจะรับรู้กฎ หรือทำตามหรือไม่ก็ตาม

(^^)b

2010-05-10T15:49:02.982+07:00

(^^)b

s✿*ﾟ¨ﾟ✎･...การพูดจาดีสะท้อนการให้เห็นถึงการเกียรติ...

2010-05-08T12:30:19.372+07:00

s✿*ﾟ¨ﾟ✎･...การพูดจาดีสะท้อนการให้เห็นถึงการเกียรติตนเองและเคารพในตัวคนอื่น คนจะพูดจาดีได้ต้องได้รับการอบรมมาดี และยังเปรียบคำสุภาษิตที่ว่า “สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล” การพูดจาดีก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ต้องเริ่มจากในบ้านพ่อแม่ต้องเป็นตัวอย่างของคนที่พูดจาดีๆ ต่อกัน ต้องเป็นผู้ชี้แนะคุณค่าของการพูดดี คนที่ใช้คำพูดเป็นคือ พูดเพราะ พูดดี พูดคำจริง คำที่มีประโยชน์ เป็นคนมีเสน่ห์ในตัว ใครได้สัมผัสใกล้ชิดจะรู้สึกประทับใจไม่รู้ลืม ดังนั้น คนจะรัก จะชัง จะโกรธเกลียดหรือชื่นชมยกย่อง เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ ก็อยู่ที่ "ปาก" เรานี่แหละ มีคำพูดที่ได้ยินทั่วไปว่า "พูดดีเป็นศรีแก่ปาก พูดมากปากมีสี" หมายถึง ถ้าใช้ปากเป็นก็เป็นสิริมงคล สำเร็จประโยชน์ที่ต้องการ ถ้าใช้ปากไม่เป็น นอกจากจะไม่สำเร็จประโยชน์ที่ต้องการ อาจก่อการทะเลาะวิวาทถึงเจ็บตัวได้ (◡‿◡✿) ❀●•♪.。

☻ Speech is the mirror of the soul; as a man speaks, so he is.☻
☺ ถ้อยคำคือกระจกสะท้อนจิตวิญญาณ คำพูดของผู้คน คือตัวตนของเขาผู้นั้น ☺

แค่คนบ่นอุทานโวยวายด้วยความอารมณ์เสีย แม้ไม่ตั้งใจ...

2010-05-07T19:21:40.671+07:00

แค่คนบ่นอุทานโวยวายด้วยความอารมณ์เสีย แม้ไม่ตั้งใจกระทบถึงใคร แต่คนที่ได้ฟังก็รู้สึกโดนกระแทกไปด้วยแล้วไม่มากก็น้อย มันมีคลื่นจากคนพูดไปกระทบ (แต่ถ้าใจเราตั้งมั่นไม่ไหวไปกับสิ่งภายนอก กิเลสของคนอื่นก็ทำอะไรเราไม่ได้ ความปรุงแต่งชอบไม่ชอบของเราเองที่เป็นตัวขยายกำลังนั้น)

สังเกตุโทษและความผิดที่ตนเองได้รับบ่อยๆก็เห็น
พี่ชายสอนว่าทำไมเราเป็นคนชอบมองคนที่คำพูด ดูที่การกระทำสิ

หลังจากนั้นเลยเริ่มสังเกตุ
"คำพูดนั้นพูดง่ายแต่ดูยาก การกระทำนั้นทำยากและเห็นไม่ง่ายถ้าไม่สังเกตุ ส่วนใจที่เป็นต้นกำเนิดของการทำและคำพูดที่แท้จริงนั้นแทบไม่มีใครเห็นเลยว่าแท้จริงเป็นยังไง ต้องใช้ใจที่บริสุทธิ์ ใช้จิตที่มีปัญญา ใช้ระดับจิตที่จูนตรงกันเท่านั้น ถึงจะสัมผัสได้" :)

อนุโมทนานะ^^

2010-05-07T19:09:29.079+07:00

อนุโมทนานะ^^

สุขเป็นตัวหลอก สุดท้ายเราสุขเพราะอะไร สิ่งนั้นจะย้...

2010-05-03T22:25:30.030+07:00

สุขเป็นตัวหลอก สุดท้ายเราสุขเพราะอะไร สิ่งนั้นจะย้อนมาเป็นทุกข์
ทุกข์เพราะเราอยากจะได้อีก ทุกข์เพราะเราหวงรักษา ทุกข์เพราะเสียไป ทุกข์เพราะทำให้หลงโลกออกจาโลกไม่ได้:)

ที่จริงจะเรียกว่าสุขก็ไม่เชิง เรียกว่าสมอยาก ได้มาสนองตัวตนจึงพอใจก็ได้

ที่มา. http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/r.php?B=9&A=4856&w=กิเลส

ภิกษุนั้น เมื่อจิตเป็นสมาธิ บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว ไม่มีกิเลส ปราศจากอุปกิเลส อ่อน
ควรแก่การงาน ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว อย่างนี้ ย่อมโน้มน้อมจิตไปเพื่ออาสวักขยญาณ ย่อมรู้ชัด
ตามความเป็นจริงว่า นี้ทุกข์ นี้ทุกขสมุทัย นี้ทุกขนิโรธ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา เหล่านี้
อาสวะ นี้อาสวสมุทัย นี้อาสวนิโรธ นี้อาสวนิโรธคามินีปฏิปทา เมื่อเธอรู้เห็นอย่างนี้
จิตย่อมหลุดพ้น แม้จากกามาสวะ แม้จากภวาสวะ แม้จากอวิชชาสวะ เมื่อจิตหลุดพ้นแล้ว
ก็มีญาณว่าหลุดพ้นแล้ว รู้ชัดว่าชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำทำเสร็จแล้ว
กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี ดูกรผู้มีอายุ ภิกษุใดรู้อย่างนี้ เห็นอย่างนี้ ภิกษุนั้นควรหรือ
ที่จะกล่าวว่า ชีพก็อันนั้น สรีระก็อันนั้น หรือว่าชีพอย่างหนึ่ง สรีระอย่างหนึ่ง บรรพชิต
ทั้งสองนั้นกล่าวว่า ท่านผู้มีอายุ ภิกษุใดรู้อย่างนี้ เห็นอย่างนี้ ภิกษุนั้น ไม่ควรจะกล่าวว่า
ชีพก็อันนั้น สรีระก็อันนั้น หรือว่าชีพอย่างหนึ่ง สรีระอย่างหนึ่ง ดูกรผู้มีอายุ เรารู้อย่างนี้
เห็นอย่างนี้ เราจึงมิได้กล่าวว่า ชีพก็อันนั้น สรีระก็อันนั้น หรือว่าชีพอย่างหนึ่ง สรีระอย่างหนึ่ง
ดังนี้.

อวิชชาหลอกว่ามีเรา:)

2010-05-03T21:41:20.769+07:00

อวิชชาหลอกว่ามีเรา:)

(^^)b

2010-05-02T16:08:57.645+07:00

(^^)b

2010-05-01T12:46:30.045+07:00

(^^)b

ชอบจัง เปรียบเทียบได้ดีมาก กิเลสเป็นเชื้อโรครอบตัว...

2010-05-01T10:01:16.973+07:00

ชอบจัง เปรียบเทียบได้ดีมาก
กิเลสเป็นเชื้อโรครอบตัวเราที่แพร่กระจายอยู่ทั่วทุกที่เลย

เมื่อใดที่ใจเราไม่ตั้งมั่น ไม่เป็นกลาง(ซึ่งเป็นธรรมชาติของจิตปุถุชนที่ไม่ได้รับการฝึก)มันจะไหลไปกับสิ่งกระทบ เช่นเมื่ออยู่ในกระแสของคนที่อาฆาต เกลียดชัง ใจเราจะเข้าไปยึดและซึมซับเปื้อนมันทีละน้อยๆจนอีกทีก็ลืมตัวเป็นคนเช่นนั้นไป

พระพุทธองค์ท่านทรงมีปัญญาหาใครประมาณ
แจกแจงธรรมขัดเกลาตั้งแต่หยาบไปละเอียด

คิดว่าเหมือนวิธีการทำตัวเองให้สะอาดแหละคือ
หลีกเลี่ยงอย่าไปคลุกฝุ่น โคลน สิ่งสกปรกมากนัก
เราจะได้ไม่ต้องใช้แรงในการทำความสะอาดมากไป
(บางทีมันติดหนึบเหมือนคราบที่ม้อ ขัดเท่าไหร่ก็ไม่ออก)

ไม่รู้ว่าได้วิชานี้มาแต่ใด รู้แต่เริ่มจากการมองตนเองบ่อยๆ
ความโกรธ ความโลภมันแรงเห็นได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้รู้สึกว่าราคะกะความหลงนี่ของละเอียด หัวโจกตัวจริง เห็นยาก และตัวหลง(อวิชชา)นี้แหละทำให้ติดอยู่กับโลก (ความคิด) ทำให้มีภพไม่จบสิ้น

ประโยชน์ของการเห็นกิเลสนั้นมีมากจริงๆ
ถ้าใส่ใจสังเกตุมากขี้น
เราจะรู้ว่าที่จริงกิเลสมันให้โทษขนาดไหน
พอเห็นโทษก็ละได้มากขึ้นๆตามลำดับ
ใจจะเข้าถึงธรรมได้มากขึ้นๆโดยอัตโนมัติ

ธรรมะไม่ใช่การให้ได้มา แต่เป็นการละไปเรื่อยๆจริงๆ:)

(^^)b

2010-04-30T14:18:13.224+07:00

(^^)b

2010-04-30T14:15:34.219+07:00

(^^)b

:)

2010-04-29T21:38:20.650+07:00